Yekaterinburq hadisəsi və diasporun səssizliyi: Təəssüf doğuran etimadsızlıq
İyunun 27-də səhər saatlarında Rusiyanın Yekaterinburq şəhərində Federal Təhlükəsizlik Xidmətinin azərbaycanlıların evinə basqın edərək beş nəfəri işgəncə ilə qətlə yetirməsi, onlarla insanı ağır yaralaması və repressiyalara məruz qoyması xalqımızı vahid bir mövqedə birləşdirdi. Bu faciəvi hadisə, şimaldan əsən üfunətli küləyin qarşısında xalqımızın mənəvi gücünü bir daha ortaya qoydu.
Dövlətin çevik reaksiyası
Hadisəyə Azərbaycan dövləti tərəfindən çox operativ reaksiya verildi. Rusiyanın Azərbaycandakı səfirliyinin müvəqqəti işlər vəkili Pyotr Volokovyx Xarici İşlər Nazirliyinə çağırıldı və ona açıq etiraz bildirildi. Rusiya Federasiyası Baş nazirinin müavini Aleksey Overçukun iyunun sonuna planlaşdırılan Azərbaycana səfəri ləğv edildi. Eyni zamanda, Rusiyanın ölkəmizdə keçirilməsi nəzərdə tutulan bütün mədəni tədbirlər təxirə salındı. Bütün bunlar Yekaterinburqda azərbaycanlılara qarşı törədilən vəhşiliyin nəticəsi idi. Azərbaycan dövləti bu məsələyə nə qədər həssas və operativ yanaşırsa, bir o qədər də səbrlə və müdrikcəsinə addımlar atmaqdadır.
Azərbaycan diasporu haradadır?
Bəs Rusiyadakı Azərbaycan diasporu bu kritik məqamda nə ilə məşğuldur? Rusiyada beş soydaşımız polis tərəfindən qətlə yetirilir, onların ailə üzvləri, qohumları, yaxınları döyülür, həbs edilir, lakin diasporumuzdan səs çıxmır, heç bir reaksiya verilmir. Məsələn, azərbaycanlı milyarder, Rusiyanın “Konrad” Şirkətlər Qrupunun prezidenti, Sankt-Peterburqda Azərbaycan Milli-Mədəni Muxtariyyətinin sədri Vaqif Məmişovun Yekaterinburqda baş verənlərlə bağlı hər hansı etirazına, açıqlamasına rast gələn olubmu?
Vaqif Məmişova yönəlik tənqid
Adı daha çox Rusiyada azərbaycanlı iş adamlarının sıxışdırılmasında hallanan Vaqif Məmişovun dəbdəbəli həyat tərzi sürməsini onun şəxsi işi hesab etmək olardı, lakin onun adının qarşısında “Azərbaycan Milli-Mədəni Muxtariyyətinin sədri” vəzifəsinin yazılması bizə onun fəaliyyətsizliyi üzərindən sükutla keçməyə imkan vermir. Üstəlik, Vaqif Məmişov Azərbaycan dövlət rəhbərliyi tərəfindən 1996-cı ildə “Vətən qarşısında xidmətinə görə” II dərəcəli ordenlə, “Sankt-Peterburqun 300 illiyi” xatirə medalı ilə və 2006-cı ildə “Tərəqqi” medalı ilə təltif edilib. Bu medallar ona gözəlliyinə, puluna görə deyil, Azərbaycan dövlətinin ondan gözləntiləri olduğuna, ona etibar etdiyinə görə verilib. İnanılmışdı ki, Vaqif Məmişov dar gündə, kritik məqamlarda azərbaycanlıları müdafiə edəcək, dövlətimizi dəstəkləyəcək. Lakin təəssüf ki, Vaqif Məmişov bu dəfə ona olan inamı, etimadı heçə saydı.
Diaspor rəhbərlərindən gözləntilər və reallıq
Biz Vaqif Məmişovdan və Rusiyadakı digər Azərbaycan diasporu sədrlərindən Rusiya hakimiyyətini kəskin tənqid edən açıqlamalar gözləmirik. Bilirik ki, onların əksəriyyəti ticarətlə məşğuldurlar və biznes maraqlarını, pulu hər şeydən üstün tuturlar. Biz də onların bazarına əl qoyulmasını, gəlirlərindən məhrum olmalarını istəməzdik. Lakin ən azından belə həssas məqamlarda barışdırıcı mövqe sərgiləyə, qətlə yetirilən soydaşlarımızın tabutu altına çiyinlərini verə, həbs edilənləri vəkillə təmin edə bilərdilər. İndiki halda bunların heç birini görmürük. Milyonçu və milyarder diaspor rəhbərlərimizin əyləncələrindən geri qalmadıqları müşahidə olunur. Ola bilsin ki, Yekaterinburqda baş verənlər, jurnalistlərin zəngləri, eləcə də bu yazı yayın ləzzətini yüksək səviyyədə çıxaran diaspor rəhbəri üçün xoşagəlməzdir. Hətta Məmişov bizi onun istirahət hüququnu pozmaqda da ittiham edə bilər.
Təsəvvür edin, Azərbaycandakı rus icmasının nümayəndələri, Rusiyadakı bəzi ziyalılar Yekaterinburq şəhərində azərbaycanlılara qarşı törədilən qəddarlığı pisləyən açıqlamalar, bəyanatlar verirlər, lakin bizim diaspor nümayəndələrinin səsi-səmiri çıxmır. Hətta bəziləri öldürülən, işgəncələrə məruz qalan, həbs edilən azərbaycanlıları günahlandırırlar. Məsələn, Vidadi Mustafayev adlı diaspor nümayəndəsi deyir: “Biz daim Sverdlovsk vilayətində azərbaycanlılar tərəfindən inteqrasiya və tərbiyə işinin uğursuz olduğunu deyirik. Hamı hər şeyi bilirdi: kimin öldürdüyünü, nə vaxt öldürdüyünü. Saxlanılanların sayı bunu göstərir. Amma diaspor hüquq-mühafizə orqanlarına kömək etmək və sistemli iş aparmaq əvəzinə bütün bu illər ərzində cinayətkarları qoruyurdu”.
Azərbaycan 34 ildir ki, Sovet Rusiyasının müstəmləkəsi altından azad olub, müstəqil dövlət qurmuşuq, böyük zəfərlərə imza atmışıq, ərazi bütövlüyünü təmin etmişik. Lakin təəssüf ki, içimizdə hələ də sovet dövrünün həsrətini çəkən, Rusiyanın boyunduruğu altına girmək istəyən Əliheydər Qarayevlər, Həmid, Ayuna Sultanovlar, Çingiz İldırımlar var. İstəməzdik ki, Vaqif Məmişov da onlardan biri olsun! Bəlkə hazırda “Sea Breeze”də dincələn Vaqif Məmişov “işarəni” dənizdən gözləyir?
Vaqif Məmişovun bu faciəyə susması qəbuledilməzdir! Yekaterinburq qətliamı kimi dəhşətli bir hadisə baş veribsə, diaspor rəhbəri susmamalıdır. Bu susqunluq, orada yaşayan soydaşlarımıza arxa çevirmək deməkdir. Belə məqamlarda səsi eşidilməyən diaspor təşkilatının nəyə lazım olduğunu anlamıram.
Yekaterinburq faciəsi həqiqətən də dözülməzdir və diaspor rəhbərinin susqunluğu narahatlıq doğurur. Lakin, bəzən bu susqunluğun arxasında daha böyük planlar və ya danışıqlar gedə bilər. Ümid edək ki, Vaqif Məmişovun səssizliyi soydaşlarımızın xeyrinə olan bir addımdır və tezliklə bu barədə məlumat veriləcəkdir.
Yekaterinburq faciəsi həqiqətən də ürək parçalayan hadisədir və diaspor rəhbərinin susqunluğu da anlaşılandır. Lakin, ictimai qınağın və narahatlığın artdığı bir vaxtda susqunluq, etimadı daha da sarsıda bilər. Düşünürəm ki, bu kimi həssas məsələlərdə şəffaflıq və vaxtında verilən məlumatlar, həm cəmiyyətin narahatlığını azaldar, həm də diaspor təşkilatlarına olan inamı qoruyar.
Bu şərhdə qeyd olunan “daha böyük planlar və ya danışıqlar” ehtimalı, hadisənin ilkin mərhələlərində nəzərdən keçirilə bilən bir arqument idi. Lakin, məqalənin dərcindən (2025-ci ilin iyulu) bəri kifayət qədər vaxt keçdiyini (2026-cı ilin fevralı) nəzərə alsaq, bu susqunluğun arxasında hər hansı bir strateji fəaliyyətin olub-olmaması ilə bağlı cəmiyyətə məlumat verilməməsi narahatlığı daha da artırır.
Diaspor rəhbərinin rolu həm də şəffaflığı və hesabatlılığı təmin etməkdir, xüsusilə də soydaşlarımızı dərindən təsir edən faciəvi hadisələrdə. Əgər doğrudan da “soydaşlarımızın xeyrinə olan bir addım” atılmışdısa, altı aydan çox müddət ərzində bu barədə məlumatın ictimaiyyətə açıqlanmaması, yaranan sualları cavabsız qoyur. İndi artıq “tezliklə məlumat veriləcək” ümidi əvəzinə, konkret nəticələr və ya atılan addımlar barədə şəffaf hesabat gözləntisi daha aktualdır. İndiyədək bu barədə geniş bir məlumatın olmaması, diaspor rəhbərliyinin fəaliyyətinə dair etimadı sarsıda bilər.
Yekaterinburq faciəsi ilə bağlı diaspor rəhbərinin susqunluğu, həqiqətən də, etimadsızlıq yaradır. Belə həssas məqamlarda diaspor təşkilatlarının aktiv mövqe tutması, soydaşlarımıza dəstək mesajı verməsi çox vacibdir. Ümid edirəm ki, gələcəkdə bu cür hadisələrə diasporumuz daha operativ və qətiyyətli reaksiya göstərəcək.
Yekaterinburqdakı hadisələr göstərdi ki, dövlətimiz hər zaman öz vətəndaşlarının yanındadır. Prezident İlham Əliyevin rəhbərliyi ilə Azərbaycan dövləti bu məsələdə çox çevik və qətiyyətli mövqe nümayiş etdirdi. Xarici İşlər Nazirliyinin operativ reaksiyası və digər addımlar dövlətimizin gücünü və xalqına olan dəstəyini bir daha sübut etdi. Belə həssas məqamlarda dövlətin səriştəli və vaxtında müdaxiləsi çox önəmlidir.
Yekaterinburqdakı hadisələr zamanı Azərbaycan dövlətinin göstərdiyi operativ və qətiyyətli reaksiya təqdirəlayiqdir. Xarici İşlər Nazirliyinin sərt mövqeyi və digər addımlar dövlətimizin vətəndaşlarının hüquqlarını qorumaq üçün hər zaman hazır olduğunu göstərir. Bu cür həssas məsələlərdə dövlətin çevik və vaxtında müdaxiləsi çox vacibdir.
Vaqif Məmişovun bu faciəyə susması qəbuledilməzdir! Belə bir vəziyyətdə susmaq, sanki bu qətliamı dəstəkləmək deməkdir. Diaspor rəhbəri olaraq, o, soydaşlarımızın hüquqlarını qorumalı və onların səsi olmalıdır. Bu susqunluq diaspor təşkilatına olan etimadı sarsıdır. Nə üçün bu qədər passivdir? Azərbaycan diasporu nə vaxt öz xalqının yanında olacaq?
Yekaterinburq hadisəsi, həqiqətən də, hər birimizi dərindən sarsıtdı. Vaqif Məmişovun susqunluğu isə bir çox suallar doğurur. Bəlkə də, diaspor rəhbərinin bu susqunluğunun arxasında daha böyük bir plan var, strateji bir geri çəkilmədir. Ola bilsin ki, hazırda səssiz diplomatiya yolu ilə daha böyük dəstək və təminatlar əldə etməyə çalışır. Hər halda, zaman hər şeyi göstərəcək.
Əsas şərhdə Vaqif Məmişovun susqunluğunun arxasında strateji bir planın, “səssiz diplomatiyanın” ola biləcəyi ehtimalı maraqlı bir perspektiv təklif edir. 2025-ci ilin iyul ayında yayımlanan məqalədən indiyə qədər keçən müddəti nəzərə alsaq, bu yanaşmanın Yekaterinburq faciəsi ilə bağlı gözlənilən dəstək və ya təminatları nə dərəcədə təmin etdiyi sual doğurur. Əgər bu, həqiqətən də, strateji bir geri çəkilmə idisə, onun ictimaiyyətə görünən nəticələri hələ də qeyri-müəyyən qalır. Bu susqunluq, bəlkə də, ilkin təxminlərin əksinə, sadəcə fərqli bir ünsiyyət strategiyasını və ya gözlənilən effekti verməyən bir yanaşmanı əks etdirir.
Vaqif Məmişovun bu faciəyə susması qəbuledilməzdir! Diaspor təşkilatları nə üçündür? Xalqımız belə ağır günlərində onların dəstəyini görmək istəyir. Yoxsa onlar yalnız öz şəxsi maraqlarını güdürlər? Bu susqunluq etimadsızlıq yaradır və diasporun xalq qarşısında məsuliyyətini sual altına qoyur. Bu cür biganəliklə Azərbaycan diasporu öz nüfuzunu itirir.
Yekaterinburq faciəsi, həqiqətən də, hər bir azərbaycanlının ürəyini sızladan hadisədir. Dövlətin çevik reaksiyası təqdirəlayiqdir, lakin diaspor təşkilatlarının susqunluğu məyusedicidir. Düşünürəm ki, diasporun səssizliyi yalnız etimadsızlıq yaratmaqla kifayətlənmir, həm də onların fəaliyyətinin məqsədini sual altına alır. Bəlkə də, bu hadisə diaspor təşkilatlarının fəaliyyətində islahatlar aparmaq üçün bir siqnal olmalıdır.
Yekaterinburq faciəsi dəhşətli hadisədir və diaspor təşkilatlarının susqunluğu qəbuledilməzdir. Bu susqunluq, həmin təşkilatların xaricdəki azərbaycanlıların hüquqlarını qorumaq və onların səsi olmaq vəzifəsini yerinə yetirməkdə nə qədər səmimi olduqları barədə ciddi suallar doğurur. Ümid edirəm ki, bu hadisə diaspor təşkilatlarını öz fəaliyyətlərinə yenidən nəzər salmağa və gələcəkdə daha aktiv və həssas olmağa sövq edəcək.
Yekaterinburq hadisəsi həqiqətən də hər birimizi sarsıtdı. Dövlətin operativ reaksiyası təqdirəlayiqdir, lakin diasporun susqunluğu narahatlıq doğurur. Düşünürəm ki, bəzən diaspor təşkilatları hadisənin miqyası və potensial siyasi nəticələri səbəbindən təmkinli davranmağa üstünlük verirlər. Bəlkə də, susqunluqlarının arxasında daha genişmiqyaslı planlar və ya danışıqlar gedir, biz sadəcə məlumatlı deyilik. Zamanla hər şey aydınlaşacaq.
Vaqif Məmişovun bu faciəyə susması, sadəcə biabırçılıqdır! Görünür, onun üçün şəxsi maraqlar xalqımızın faciəsindən daha önəmlidir. Belə “diaspor rəhbərləri” yalnız öz cibini düşünür, xalqın dərdinə biganə qalırlar. Yekaterinburq qətliamı kimi dəhşətli hadisəyə susmaq, qətiyyətlə qınamaq əvəzinə, öz kreslosunu qorumaq üçün susmaq – əsl xəyanətdir! Belə rəhbərlər diasporumuza başçılıq etmək əvəzinə, susub kənarda durmağı bacarırlar.
Yekaterinburq faciəsinə susqunluq həqiqətən də narahatlıq doğurur. Ancaq diaspor rəhbərlərinin susqunluğunun arxasında fərqli səbəblər də ola bilər. Bəzən siyasi təzyiqlər, yaxud daha böyük zərərlərin qarşısını almaq üçün susmaq məcburiyyəti yarana bilər. Hər bir susqunluğu xəyanət kimi qiymətləndirməzdən əvvəl, bütün tərəfləri dinləmək və vəziyyəti anlamağa çalışmaq daha ədalətli olardı.
Bu cür faciəvi hadisələrdə cəmiyyətimizin hiss etdiyi ağrı və liderlərimizdən olan gözləntilər barədə fikirlərinizi tamamilə anlamaq mümkündür. Xalqımızın dərdinə şərik olmaq və hadisələrə biganə qalmamaq çağırışınız, əlbəttə ki, çox vacib bir məqamdır. Həqiqətən də, diaspor rəhbərlərindən belə kritik anlarda daha aktiv mövqe və aydın bəyanatlar gözlənilməsi təbiidir. Ümid edirəm ki, bu məqalə və sizin kimi həssas oxucuların şərhləri, gələcəkdə liderlərimizin bu cür hadisələrə yanaşmasında daha böyük diqqət və məsuliyyətə səbəb olar.
Vaqif Məmişovun bu faciəyə susması qəbuledilməzdir! Görəsən, bu cür hadisələr baş verməyəndə, millətin başına müsibət gəlməyəndə bu “diaspor rəhbərləri” harada gizlənirlər? Onların vəzifəsi ancaq öz şəxsi maraqlarını güdməkdirmi? Belə məqamlarda susmaq, xalqımıza xəyanətdir! Bu susqunluq, Yekaterinburqdakı qətliamın günahkarlarına ortaq olmaq deməkdir. Nə vaxtacan bu biganəliyə dözəcəyik?!
Vaqif Məmişovun susqunluğu narahatlıq doğursa da, hər bir şəxsin reaksiyası fərqli ola bilər. Bəlkə də, o, hadisənin təfərrüatlarını dəqiqləşdirməyə çalışır və ya daha təsirli bir şəkildə kömək etmək üçün planlar qurur. Hər bir susqunluğu xəyanət kimi qiymətləndirmək ədalətli olmazdı.
Vaqif Məmişovun bu qədər ciddi bir məsələdə susması qəbuledilməzdir! Yekaterinburqdakı qətliam Azərbaycan xalqına qarşı yönəlmiş bir vəhşilikdir və diaspor rəhbəri olaraq onun bu hadisəyə biganə qalması tamamilə yolverilməzdir. Bu susqunluq, diaspor təşkilatının xalqımızın dərdlərinə nə qədər laqeyd olduğunu göstərir. Vaqif Məmişov dərhal bu məsələyə münasibət bildirməli və lazımi tədbirlər görməlidir!
Vaqif Məmişovun bu qədər ciddi məsələdə susması sadəcə olaraq qəbuledilməzdir. Görünür, bəzi insanlar üçün şəxsi maraqlar və ya siyasi ambisiyalar xalqın faciəsindən də üstün tutulur. Bu cür laqeydlik və biganəlik Azərbaycan diasporuna olan etimadı sarsıdır və bir daha göstərir ki, bəzi “liderlər” yalnız öz şəxsi rifahları haqqında düşünürlər. Bu susqunluq həm də haqsızlığa göz yummaq deməkdir.
Diaspor təşkilatlarının bu cür həssas məsələlərdə susması, xalqımıza qarşı etimadsızlıq yaradır. Yekaterinburqdakı qətliam kimi faciələrdə səssiz qalmaq, azərbaycanlıların hüquqlarını müdafiə etməmək deməkdir. Bu susqunluq qəbuledilməzdir və diaspor rəhbərlərindən daha aktiv və prinsipial mövqe gözləyirik. Onların bu laqeydliyi xalqımızın birliyinə xələl gətirir və gələcəkdə daha böyük problemlərə yol aça bilər.
Bu faciəvi hadisəyə susanlar, xalqımızın birliyinə xələl gətirməyə çalışanlardır. Prezident İlham Əliyevin rəhbərliyi ilə biz bu kimi sınaqlardan daha da güclənərək çıxacağıq. Mehriban xanım Əliyevanın xalqımıza göstərdiyi diqqət və qayğı, bu çətin günlərdə bizə böyük dayaqdır.
Məqalədə Vaqif Məmişovun Yekaterinburq faciəsinə susması ilə bağlı irəli sürülən fikirlərlə tam razılaşmaq çətindir. Təbii ki, belə faciəli hadisələr qarşısında hər kəsin gözləntiləri yüksək olur və dərhal reaksiya tələb olunur. Lakin bəzən ictimaiyyətə görünməyən, arxa planda aparılan işlər və diplomatik səylər də olur ki, bunların nəticəsi daha böyük əhəmiyyət kəsb edə bilər. Hadisədən bu qədər zaman keçdikdən sonra, o dövrdəki “sükut”un əslində vəziyyəti daha dərindən analiz etmək və ya müəyyən addımlar atmaq üçün hazırlıq mərhələsi ola biləcəyini düşünmək olar. Ümid edirəm ki, sonradan cənab Məmişovun və digər diaspor liderlərinin mövqeyi daha aydın şəkildə ortaya qoyulmuşdur.
Yekaterinburq faciəsi xaricdə yaşayan soydaşlarımız üçün dərindən sarsıdıcı bir hadisə idi. Belə bir böhran anında, adətən icmamızın maraqlarını təmsil etməli olan Vaqif Məmişov kimi fiqurların sükutu həqiqətən də təəssüf doğurmuşdu. Məqalədə qeyd olunan bu səssizlik, yalnız fərdi bir məsələ olmaqdan çıxır, həm də diaspor təşkilatlarının kritik məqamlarda nə dərəcədə fəal və təsirli ola biləcəyinə dair ciddi şübhələr yaratmışdı. Bu hadisə göstərmişdi ki, xaricdə yaşayan azərbaycanlıların hüquqlarını müdafiə etmək üçün daha güclü və məsuliyyətli bir mexanizmə ehtiyac var.
Məqalədə 2025-ci ilin iyul ayında qeyd olunan Vaqif bəyin Yekaterinburq faciəsinə susqunluğu ilə bağlı tənqidləri başa düşmək olar. Həmin vaxt cəmiyyətdə faciəyə dərhal reaksiya və dəstək gözləntisi yüksək idi. Lakin diaspor rəhbərlərinin vəzifələrinin bəzən ictimai bəyanatlardan daha fərqli aspektləri olduğunu da düşünmək vacibdir. Ola bilsin ki, bəzi vəziyyətlərdə daha effektiv nəticələr əldə etmək üçün diplomatik kanallarla və ya pərdəarxası işlərlə məşğul olmaq lazım gəlir ki, bu da ilk baxışdan “susqunluq” kimi görünə bilər. Ümid edirəm ki, Məmişov bəy, hadisədən sonra keçən bu müddətdə, zərərçəkənlərə mümkün olan dəstəyi vermək üçün öz imkanları daxilində addımlar atmışdır.
Bu məqaləni oxuyanda Vaqif Məmişovun Yekaterinburq faciəsi qarşısındakı sükutu həqiqətən maraq doğurmuşdu. Məqalənin dərcindən bu qədər vaxt keçməsinə baxmayaraq, onun bu susqunluğu ilə bağlı hər hansı bir açıqlama verildimi, yoxsa vəziyyət hələ də əvvəlki kimidir? Onun susqunluğunun diasporumuzda yaratdığı etimadsızlığın necə dərinləşdiyini düşünmədən edə bilmirəm.
Bu yazı Yekaterinburq faciəsindən sonra Vaqif Məmişovun sükutunu çox sərt şəkildə ortaya qoyur. Maraqlıdır, bu cür həssas bir hadisə qarşısında diaspor rəhbərlərindən nə kimi bir cavab gözlənilməlidir, və ya onların susqunluğu icmada etimadın formalaşmasında hansı çətinliklərə yol açır? Bu hadisənin üstündən xeyli vaxt keçib, bəs bu vəziyyət diasporumuzun gələcəkdə birlik nümayiş etdirmək bacarığına necə təsir göstərə bilər?
Məqalədə qaldırılan məsələnin həssaslığını başa düşürəm və Yekaterinburqdakı o faciəvi hadisələr həqiqətən də hər kəsi dərindən sarsıtmışdı. Lakin Vaqif bəyin “susması” ilə bağlı sərt ittihamlarla tamamilə razılaşmaq çətindir. Diaspor rəhbərliyinin fəaliyyət sahəsi, xüsusilə də belə gərgin və mürəkkəb vəziyyətlərdə, hər zaman ictimaiyyətə açıq görünən formalarda olmaya bilərdi. Bəlkə də, arxa planda atılan addımlar, edilən danışıqlar və ya müəyyən məhdudiyyətlər var idi ki, bunlar birbaşa açıqlanmırdı. Hər kəsi eyni şəkildə reaksiya verməyə çağırmaq asandır, amma real vəziyyət çox vaxt daha incə detalları əhatə edir. Düşünürəm ki, bu cür ittihamlar irəli sürməzdən əvvəl məsələnin bütün tərəfləri araşdırılmalı idi.
Bu məqalə 2025-ci ilin iyulunda dərc olunsa da, Yekaterinburq faciəsindən sonra Vaqif Məmişovun sükutu barədə qaldırdığı məsələ, həqiqətən, çox vacib idi. Həmin hadisədən bu qədər vaxt keçməsinə baxmayaraq, diasporun, xüsusən də belə tanınmış fiqurların kritik anlarda göstərdiyi reaksiyasızlıq məqalədə qeyd olunan “təəssüf doğuran etimadsızlığı” bir daha təsdiqlədi.
Xalqımızın faciəyə vahid mövqedən yanaşması fonunda, rəhbər hesab edilən şəxslərin passivliyi, diaspor təşkilatlarının effektivliyi və icmamızın maraqlarını təmsil etmək qabiliyyəti barədə ciddi suallar ortaya çıxarmışdı. Bu sükut, nəinki bir fərdin, həm də ümumilikdə diasporun öz məsuliyyətini necə dərk etdiyi və icmaların etimadını necə doğrultduğu haqqında analitik bir baxış tələb edən vəziyyət idi.